Uppáhalds vörurnar mínar frá Garnier

Ég er snyrtivörudræsa, já ég sagði það dræsa! Ég þarf virkilega að hafa fyrir því núna að kaupa sem minnst þar sem að ég ætla að missa mig nett í Glasgow í byrjun nóvember en þar er víst hægt að versla dágóðan slatta af snyrtivörum, mér væri svo sem alveg sama þótt ég færi ekki heim með eina flík (nei nú lýg ég) ef ég kæmi heim með kúfulla tösku af snyrtivörum.

Garnier er merki sem heillar mig sífellt meira, Michellar hreinsivatnið hef ég notað mjög lengi frá þeim og nýjustu hreinsiklútarnir í þeirri línu eru æðislegir! Dúnamjúkir og mikið af vökva í hverjum klút sem mér finnst æði, þoli ekki hálf þurra klúta með engu til þess að þvo sér með, til hvers þá að nota þá? Ég nota klútana til þess að þvo af mér meiköppið fyrir ræktina og svo hreinsa ég húðina almennilega eftir að ég er búin í baði.

Nýjasta nýtt frá Garnier eru rakamaskar og ég varð að prófa þá! Já ég VARÐ! Kræst, laumaði tveimur stykkjum með í körfuna í Krónunni um helgina og ég verð að viðurkenna að ég er ástfangin. Raki, raki og raki er það eina sem mér dettur í hug þegar ég segi frá þessum klútum. Fjölskyldumeðlimir fengu hins vegar vægt sjokk þegar ég mætti með herlegheitin framan í mér rétt eftir kvöldmat og sá yngri grenjaði næstum úr sér augun af sjokki (kannski að ég hafi líka nýtt mér smá spúkí útlitið og hrætt hann, skál, mamma ársins).

Margar af vinsælustu bjútí snöppurum landsins hafa verið að prófa þennan maska og ég beið spennt eftir að ég fyndi hann í Hagkaup eða Krónunni. Steinunn Edda á Trendnet skrifaði einmitt um þennan maska um daginn og hér má skoða nánari lýsingu af honum.

Mér finnst Garnier vörurnar dásamlegar, sérstaklega hreinsivörurnar, mæli hiklaust með þeim.

Fylgdu mér á Snapchat: rannveigjonina

Að velja það að hægja á sér

Sumarið fór í ákveðna naflaskoðun, naflaskoðun um það hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór, ég er nefnilega bara 32 ára gömul og hef ennþá tíma til þess að ákveða hvað mig langar að gera í framtíðinni. Enn sem komið er er ég með sveinspróf, stúdentspróf og BA gráðu. Ég hef alltaf verið í námi fyrir utan þann tíma sem ég gekk með drengina okkar, mér leiddist meira að segja svo mikið þegar Stefán Logi var sex mánaða að ég skráði mig í fullt háskólanám og hefur lífið verið rússíbanareið síðan þá.

Manni finnst maður alltaf þurfa að gera allt, vill fylgja börnunum sínum á alla þeirra viðburði, komast í ræktina, sinna sinni vinnu 100% og allt þar á milli en stundum gefur eitthvað eftir og heilsan gaf sig hjá mér síðasta vetur, vítamínskortur, inflúensa, magapestir og margt margt fleira ásamt því að skrifa lokaritgerð tóku sinn toll og ég er eiginlega enn að jafna mig eftir öll þessi herlegheit og fæ hroll niður á bak þegar ég hugsa um síðastliðið ár.

Þannig ár vil ég ekki upplifa aftur. Ég var búin að skrá mig í meistaranám í vetur, M.Ed. í kennslufræði nánar tiltekið. Þegar ég hugsaði um það að fara í skóla í vetur með fullri vinnu fékk ég kökk í hálsinn, illt í magann og þennan ónotahnút sem fylgdi mér í allt sumar af stressi við að standa mig í námi og vinnu í vetur. Ég vil standa mig vel í vinnu og einnig í náminu mínu en ég er algjör A manneskja og vil helst vera farin upp í rúm kl níu á kvöldin og ég var farin að sjá fyrir mér bauga niður á bringu eftir kvöldlærdóm og ræs klukkan sex til að koma sér í gang fyrir daginn.

Tankurinn var orðinn tómur og ákvað ég að fresta náminu í ár amk, þetta ár ætla ég að reyna að komast að því hvað mig langar að verða þegar ég verð stór, langar mig að kenna áfram? Ég veit það ekki, mig hefur alltaf langar að starfa í fjölmiðlum enda fór ég í nám sem tengist þeim geira.

Það er aldrei að vita hvað framtíðin ber í skauti sér, kannski verð ég komin í M.Ed. nám eftir ár, kannski á nýjan starfsvettvang, kannski ekki, það er gefandi að kenna en einnig mjög erfitt, það vita það allir sem sinna því starfi. En lífið er ekkert alltaf dans á rósum og ég er ekkert að væla neitt, maður þarf bara stundum að staldra aðeins við, hugsa um hvað maður vill gera og ákveða það á sínum eigin forsendum en ekki af því að einhverjir aðrir vilja að þú gerir það.

Þú getur einnig fylgt mér á Snapchat: rannveigjonina

Útlitsdýrkunarheilkennið

Útlitsdýrkun: Samfélagið í hnotskurn. Þú ert ekki maður með mönnum nema að lúkka eða svo segja þeir. 

Gagnrýnisraddirnar eru alls staðar, komdu þér í form, misstu svona mörg kíló fyrir jólin, í kjólinn fyrir jólin og ég veit ekki hvað og hvað.

Nú er ég nýkomin heim frá Krít þar sem ég átti yndislega tíu daga með fjölskyldunni og mínar helstu áhyggjur áður en ég fór út voru þær að ég væri nú ekki bikiníhæf, ég er í kjörþyngd og ég er heilbrigð (tja að vissu leyti, er stundum talin nett klikkuð en það er önnur saga). Og já þetta voru mínar helstu áhyggjur að ég væri nú ekki hæf á sudlaugarbakkann því að maginn minn væri svona, rassinn hinsegin, lærin smellast saman og ég veit ekki hvað og hvað. 

Hvað er að klikka hjá manni? Af hverju getur maður ekki verið sáttur við það sem maður hefur? Ungt fólk í dag þorir orðið ekki að birta mynd af sér á samfélagsmiðlum því það er hrætt um það að fá ekki nógu mörg "like" á myndina, eins og að þumlarnir skilgreini hvernig þú ert, sama hvernig myndin er!

Ég naut mín í botn á Krít, borðaði góðan mat, drakk bjór, hvítt, rósavín, breezer og var bara slétt sama hvað ég var að borða, hugsanir mínar um maga, rass og læri hurfu eins og dögg fyrir sólu á örskotstundu því ég ákvað að njóta án þess að spá í útlitið, ég hreinlega nennti ekki að vera í einhverjum feluleik eða stressi með það sem ég hef enda eru Krítverjar súper sallý og rólegir og þetta er yndislegasti staður sem ég hef farið í sólarlandaferð. Hafði reyndar pínu áhyggjur af því að ég væri ekki nógu "tönuð" en kjellan er með nett brons eins og eiginmaðurinn orðar það.

Þegar ég komst á netið þar sem að Wi-fi-ið var ekki það hraðasta í heiminum, bara sallý eins og innfæddir þá kom hún Kim vinkona mín nokkur Kardashian ansi oft upp á skjáinn í gegnum Facebook því hún lúkkar nú orðið ansi vel samkvæmt fjölmiðlum vestanhafs "þrátt fyrir" að eiga tvö börn. Hvernig fer hún að þessu? Jú laser aðgerðir, einkaþjálfari, einkakokkur og svo framvegis, kjellan á sand af seðlum til þess að gera sig og græja. 

Ég er farin að hrista höfuðið yfir þessu öllu saman, djöfull get ég orðið þreytt á þessu, ef manni líður vel í eigin skinni, af hverju má maður það ekki bara í friði? Við fengum þennan eina líkama sem við eigum og það er okkar hlutverk að fara vel með hann. Útlitsdýrkun er gersamlega að fara með samfélagið ásamt dómhörku, við dæmum vinstri hægri án þess að spá neitt í því, teljum okkur bara hafa nokkuð mikinn rétt til þess að dæma aðra án þess að vita neitt um þeirra hagi eða baráttu.

Ég fékk þó svolítið samviskubit yfir því að hafa dottið aðeins af Vegan vagninum úti en er byrjuð að Vegan væða mig aftur, mér líður einfaldlega bara betur þannig- ekki dæma, ég er ekki að dæma þig út af því sem þú ert að gera, munum það, allir eru að berjast við sína innri djöfla og reyna bara að synda með straumnum dag frá degi án þess að bugast.

Þú getur fylgst með mér á Snapchat: rannveigjonina

Að fá að vera maður sjálfur

Ég er hávær, mjög tilfinningarík en það þarf lítið til þess að ég hreinlega fari að háskæla, létt og væmið Youtube myndband fær mig stundum til að grenja úr mér augun. Ég er skrautleg á köflum, mjög hávær, tala mikið, hreinskilin, get átt það til að blóta eins og versti togarasjómaður en ég er einfaldlega ég.

Mér finnst að maður eigi að fá frelsi til þess að vera maður sjálfur, vissulega veit ég það að það líkar ekki öllum við mig en þannig á það líka að vera, heimurinn er ekki bara sykurpúðar og regnbogar. Ég er þannig gerð að ég gef öllum séns, mér er alveg sama hver þú ert eða hvað hefur verið sagt um þig, ef ég þekki þig ekki neitt þá hef ég engan rétt til þess að dæma þig eða þína persónu.

Keppnisskapið mitt er stórt og ég fagna smáum sigrum eða afrekum eins og ég væri komin í úrslit á EM. Skipulagið er aldrei langt undan hjá mér en samt þrífst ég best í pínu kaosi-vil hafa nóg að gera því ef það er ekki nóg að gera hjá mér þá fer mér einfaldlega að leiðast, þarf að hafa eitthvað fyrir stafni til þess að geta skipulagt það. Það finnst engum gaman að leiðast!

Sumarið hefur farið í ítarlega sjálfsskoðun en ég lofaði sjálfri mér að næsta haust og næsti vetur yrði ekki eins og síðastliðið ár, ég ætla mér að standa við það og ætla að vera svolítið frek á sjálfa mig, setja mig svolítið ofar en ég hef verið að gera. Hugarfarið er að breytast í rétta átt, það er alltaf góðs viti. Ég er einstök og ætla að leyfa mér að vera það áfram og nú mana ég þig til að telja hversu oft ég skrifaði ég í þessari færslu!

GJAFALEIKUR

Hver elskar ekki gjafaleiki, nei ég bara spyr? Mig langar til að gleðja enda er sælla að gefa en þiggja og ákvað ég því að henda í einn gjafaleik.

Það sem ég ætla að gefa er:

Duo- fiber collection frá Real Techniques

The falsies Push up Drama maskara Frá Maybelline

Bikini so teeny naglalakk frá Essie

Choker frá Palóma föt og skart.

Til þess að eiga möguleika á að vinna þarf að:

Setja like á bloggsíðuna á Facebook hér

Fylgja mér á Snapchat: rannveigjonina

Ekki er skylda að deila en það væri ekki verra.

Mun síðan draga út Fimmtudaginn 4. ágúst.

Knús í klessu.

Fjallið mitt Þorbjörn

Eða Þorbjarnarfell öllu heldur, ég vil þó alltaf segja Þorbjörn, fjall, punktur.

Ég lofaði mér því fyrr í vor að ég ætlaði að vera dugleg að labba upp fjallið okkar Grindvíkinga mikið í sumar og ég hef svo sannarlega staðið við það enda hefur veðrið verið yndislegt í sumar, hlýtt, lítið rok og þó það rigni þá er samt hlýtt og logn!

Fyrir mér er ganga upp fjallið ákveðin hugleiðsla, ég er ein með sjálfri mér og ég nota þessa stund til að hugsa um daginn og veginn og jafnvel að skipuleggja framtíðina. Göngufélaginn minn hann Marri skilur samt ekkert í því hvers vegna ég er alltaf svona lengi upp og niður en þá er ég bara að njóta, vera í augnablikinu og hann passar upp á það að láta mig vita ef honum finnst ég hafa verið stop og lengi.

Það eru margar gönguleiðir upp og niður fjallið og ég hef farið þær allar í sumar nema Þjófagjá, hana á ég eftir að príla og mun gera það áður en sumrinu lýkur. Það er einnig hægt að ganga hringinn í kringum Þorbjörn og það er ansi góð ganga út af fyrir sig. Undanfarið hef ég farið upp veginn og farið niður að framan en það er skemmtileg leið sem tekur aðeins á jafnvægið og annað á niðurleiðinni.

Í dag var dásamlegt veður og ákvað ég að taka myndavélina með í þetta sinn enda var varla ský á lofti og sú gula fylgdi mér og Marra alla leiðina, alveg dásamlegt alveg hreint. Ef þú ert á suðvesturhorninu þá mæli ég með því að þú kíkir í göngutúr upp á Þorbjörn.

Túristarúntur um Reykjanesið

Ég hef tekið eftir því að Reykjanesið er einn heitasti staðurinn fyrir túrista um þessar mundir. Reykjaneshringurinn er mjög vinsæll en þegar ég spila golf á Húsatóftavelli þá er mikil umferð um "golfvallaveginn" eins og heimalingarnir kalla hann og mikið af umferðinni eru túristar á bílaleigubílum eða húsbílum.

Við hjónin áttum sex ára brúðkaupsamæli síðastliðna helgi og ákvað ég með dags fyrirvara að við fjölskyldan skyldum nú taka smá túristarúnt um Reykjanesið og skoða okkar nærumhverfi vel. Við höfum margoft keyrt þarna í gegn án þess að stíga fæti út úr bílnum eða bara rétt til að reka nefið út.

Veðurspáin var frábær og veðrið var yndislegt, ekki mikið rok, sól, létt gola og sextán gráðu hiti fylgdi okkur allan tímann.

Við byrjuðum á því að skoða Brimketil þar sem að Marri steig í úldinn sjó (án gríns) og angaði bíllinn vel eftir þá dýfu þó svo að ég hefði þrifið hann vel með blautþurrkum en snyrtipinninn ég fer ekki langt án þess að hafa eitthvað slíkt við höndina enda aldrei að vita hvað gerist í bílnum og hver þarf á því að halda að þrífa sig.

Eftir Brimketil fórum við og skoðuðum Gunnuhver þar sem að mikill fjöldi fólks var að skoða, rútur voru á bílastæðinu ásamt mörgum bílaleigubílum og við vorum einu íslendingarnir á svæðinu.

Því næst fórum við og kíktum á sýninguna Orkuverið jörð þar sem er hægt að skoða alls kyns fróðleik um Reykjanesið, jörðina, jarðvarma, upplifa jarðskjálfta og margt fleira. Gjaldið inn kostaði 5000 kr fyrir okkur fjölskylduna, aðeins í dýrari kantinum en samt skemmtilegt. Er ekki viss hvort að margir túristar viti af sýningunni þar sem að hún er þannig staðsett.

Þegar allir voru búnir að fá nóg (lesist óþolinmóðu pjakkarnir okkar) spurðum við þann sem var að vinna á safninu hvernig vegurinn að Reykjanesvitanum væri og hann hélt að hann væri góður þannig að við létum slag standa. Búið er að malbika veginn að Reykjanesvita og það var í raun og veru alveg nóg og við keyrðum ekki lengur á þvottabretti eins og áður sem er mjög gott. Það er hinsvegar erfitt að fá gott stæði fyrir lága bíla þar sem að mikið grjót er á svæðinu og mikið af túristum þarna líka á alls kyns bílum.

Það var yndislegt að labba um og skoða Eldey og alla klettana sem ég man ekki alveg í augnablikinu hvað heita (hægt að gúggla það) en mamman var hinsvegar pínu með hjartað í buxunum yfir yngsta pjakknum sínum sem vildi sko ekki láta leiða sig og vildi helst gera allt sjálfur eða steypa sér fram af í mótþróa.

Að lokum var það brú milli tveggja heimsálfa þar sem að allir fengu að njóta sín í sandinum og hallærislegar túristamyndir voru teknar (já ég veit). Frábær dagur í alla staði og ég mæli með því að fólk geri sér dagamun og skoði sitt nærumhverfi en það þarf ekki að fara langt í burtu til þess að skoða íslenska náttúru, með eða án túrista.

Hér að neðan eru síðan myndir frá deginum okkar en ég tók hátt í 300 myndir þennan daginn enda myndefnið glæsilegt og veðrið frábært.